To infinity and beyond!

It was the first time I was to run and ultra marathon so I decided to stay behind someone who is much more experienced in such events. I managed to do that...for the first 500 m. In every race there is always a muppet who starts off way too fast. This time it was... me. For some reason I thought that the pace of 5min/km was too slow so I sped up. Rookie mistake! But at least I was the first person to reach the first checkpoint at 12km.

How it happened?

The first time I heard about ultramarathons was when a few years ago I read a book by Dean Karnazes: "Ultramarathon Man: Confessions of an All-Night Runner". And my immediate thought was: "wow, it's so impressive and inspirational but I will never ever do such a stupid thing!"

Last year I read a terrific book: "Born to Run: The Hidden Tribe, the Ultra-Runners, and the Greatest Race the World Has Never Seen" by Chris McDougall, which featured many ultramarathon stars, most notably Scott Jurek, an absolute legend.
 
And this week I got my hands on the autobiography of the Scott Jurek, himself: "Eat and run"

And every time I read any of these books, the thought of putting my body through such an ordeal seemed utterly repugnant. So why did I end up on the start line of the race from London to Brighton? Partially it's because my innate willingness to test limits of my body and to try a new challenge. But the main reason was very prosaic: one of the most powerful forces - a man's EGO. Yep, that's true. I have a crazy flatmate and when she signed up for this race without even having done a marathon first so I simply couldn't be the one who chickens out.

Before the race

When a person trains for an ultra, they should gradually include the distance, doing at one point 5-6 hours in training. I didn't do anything like this. I had a London Marathon to run 5 weeks before L2B challenge and after it was a race against time to recover after it. I didn't have time to incorporate any proper ultra sessions so before that day, 42.2km remained the furthest distance I've ever done in training. The race was to start from Richmond Park and we had to do be there before 5 am in the morning. Richmond is not far from where I live so we could get a taxi at a reasonable price. I was worried whether 5.5 hours sleep will be enough though.

Equipment

When I run I like simplicity. Very often I even do it even without a watch. I knew that most runners will have a backpack, possibly also a waist belt to stuff the food. I wasn't used to any of these so decided to do exactly what I always to in my training: run with a water bottle in my hand and possibly some gels in another. As a matter of fact, I was the only person without a backpack at the start line
 
I also bought an arm band for my mobile phone. I was reluctant to take it, but I have a natural tendency to get lost and besides I knew that my parents would be worried if they didn't get updates for over 10 hours. Applications I used: "MapMyTracks Endurance" (to send updates every 10 minutes thus saving battery) and "My tracks" to which I downloaded the whole route in case I got lost. And as it turned out later, it was a very sensible thing to do!
I took my favourite watch, Garmin 305 and I was pleasantly surprised that battery lasted for the whole race! A lot of people like listening to the music. I do it as well, but only during my lonely training runs. A race is a completely different story. I knew that this event will be special and I wanted to experienced every single bit of it without being distracted by any noise in my ears. I strongly believe in being present in the moment; music simply takes your thoughts away so you're not as focused as you should be.

Nutrition strategy

I knew that I needed to drink about 500ml of water per hour, possibly more when the temperature got higher and consume about 200-300 kcal. I did my homework and asked what they would be serving and based on what I was told, I was going to devour a few flapjacks at the checkpoints and take with my some energy gels for eating before I reached the next one. I was pleased with my strategy, the only problem was that they stopped giving flapjacks after checkpoint number two and the first time they gave people an energy gel was after 80km. So on many occasions I was forced to eat something I've never eaten before and many times I made such bad choices that I had to throw away the food I took because it was completely inedible. At one point I begged for food a fellow runner - luckily he saved me with a savoury chocolate bar so I could reach the next checkpoint! Also because there was no energy gels I spent a lot of time at checkpoints because it's very difficult to eat solid food on the run.

The race

The route was taking us from Richmond Park to Brighton Race Course:
and "flat" was the last adjective you would use to describe it!
After the first checkpoint I was overtaken by a few guys who were running at nearly 4:30 min/km pace. I thought that was plain stupid and decided to let them go. Perhaps one of few sensible things I did on that day. I'm a very competitive person but I realised that I had yet over 80km to run and I should spare my energy for later.
I was still running at a very decent pace, despite the terrain getting rougher and harder to run. I completed a marathon (42.2 KM) in 3 hours 43 minutes. At that point I felt like Sam leaving Hobbiton:

From then on it would be terra incognita, the furthest I've ever run in my life. I didn't spend much time pondering about it but carried on. I covered 50km in 4 hours 28 minutes. Amazing pace, but unfortunately it wouldn't last.
What makes this race so difficult is the fact that majority of it is off road. Occasionally we would cross the A roads with cars going at 60+mph. We would run through the pastures, with high-knee grass, through the forests, we had to jump over fences and at one point, when I took the wrong turn, I had to go over a barbed wire, using a map to protect my hands. At one point it was really annoying when we had to jump over the fence every 200-300m and in total there were over 50 places like that...I was running through the herd of sheep and cows, there were dogs barking at me and even horses blocking the way...
It was raining for the whole day before but I hoped that it would dry up during the day. In vain! Most of the roads through the forests were slippery, with some branches sticking out and every descent was a potential ankle twister. In a few places there were signs: "Flooding - follow diversion". Unfortunately the route didn't follow the diversion. At one point my shoe was almost stuck in the mud.
And there are hills, big hills....The most daunting of them is at 88th km and it's almost like a wall, with a 23% gradient. In the second half I decided to save my legs and walked up the steeper hills. I lost a lot of time because of that but I was then more in a survival rather than a competitive mode.
And I got lost literally too. To my defence I can say that I wasn't the only runner who went that way. Luckily I used a map in my telephone to get me back on the route. But it meant that in total I did 103km rather than 100km.
Last few kilometres were extremely tough - I didn't have anything left with me but I raced against the clock to finish in less than 11 hours. When the road was flat I was going at 5:30 min/km pace, pretty amazing considering that I already had almost 100km in my legs. I crossed the finish line (according to my watch) in 10h 53min 29seconds and I found out that I was the 6th runner overall! Not bad for a debut and so many mistakes!

Epilogue

By doing this raise I managed to raise over £600 for British Red Cross. Thank you for your very generous donations!
http://www.justgiving.com/Jakub-Pawlowski-London2Brighton
Now, like Tom Hanks, I'm just tired....

After the race I had a massage, a very unhealthy meal consisting of chips and a burger and I waited at the finish line for my flatmate who finished 4 and half hours later. It was nice as well to cheer other runners and congratulating them on accomplishing them such a remarkable feat

I took a long awaited hot shower and it wasn't until 2am till I got to bed. I thought that I would sleep for the whole day, but woke up after 4 hours still buzzing from the emotions of the previous day.
11 hours of running is a long time, especially when you're alone with your thoughts and every few kilometres you're tempted to pull out. I had time to reflect on many things - it was like a very extended meditation!
At the checkpoints when you're drinking and eating is very beguilling to simply say: "I'm done with it - enough is enough". I would say it's more a mental challenge than a physical one. Like in life, every step you take toward your goal despite difficulties, actually makes you stronger and more determined. Never before had I been more tired and never before did I fully grasped what Dean Karnazes wrote: "Run when you can, walk if you have to, crawl if you must; just never give up". 
It was definitely a life changing experience. After doing such an extraordinary thing I will never again think of myself as an ordinary person.

Jeden maraton to za mało!

Kiedyś zebrałem listę maratonów, w których wystartowałem. Od tego czasu doszło jeszcze kilka. Poniżej przedstawiam kompletną tabelę:

Kiedy	Gdzie	Czas
maj 2003	Kraków	3:20:22
październik 2006	Snowdonia	3:21:59
grudzień 2006	Luton	3:14:27
kwiecień 2007	Paryż	3:05:59
maj 2007	Stonehenge	ok. 4h
wrzesień 2007	Berlin	3:07:11
kwiecień 2008	Paryż	2:56:29
październik 2008	Amsterdam	02:56:00
listopad 2009	Ateny	02:55:34
kwiecień 2010	Brighton	02:57:36
wrzesień 2010	Warszawa	02:46:09
kwiecień 2011	Londyn	02:45:03

Do tego były jeszcze maratony w czasie Ironmana:

Kiedy	Miejscowość	Kraj	Łączny czas	Czas maratonu
wrzesień 2008	Sherborne	UK	11:25:38	03:35:35
czerwiec 2009	Nicea	Francja	11:35:46	04:07:33
październik 2009	Barcelona	Hiszpania	10:49:36	03:42:54
lipiec 2010	Klagenfurt	Austria	10:36:34	03:22:00

London Marathon

17 kwietnia nadszedł wielki dzień kiedy zrealizowałem swoje marzenie sprzed paru lat i wystartowałem w słynnym Virgin London Marathon!
Dzięki grudniowej przeprowadzce do wschodniego Londynu miałem tylko 10min pieszo do Marathon Expo oraz jakieś 30min do stacji skąd wszyscy udawali się na linię startu. Dzięki ostatnim wynikom (2:55 w Atenach oraz 2:46 w Warszawie) startowałem jako "Good for age". Jest to wspaniała opcja pozwalająca wszystkim, którzy w jakimkolwiek maratonie uzyskali czas poniżej 3:10min (lub trochę gorszy w innej grupie wiekowej) wziąć udział bez konieczności zbierania 2tys funtów na organizacje charytatywne albo liczeniu na łut szczęścia w losowaniu. Takich jak ja było ok. 2 tysięcy i byliśmy podzieleni na 9 sektorów w zależności od czasów, i nawet sektor nr 1, w którym się znajdowałem był niezwykle tłoczny.
Biegło mi się rewelacyjnie, zwłaszcza, że publiczność skandowała moje imię, które miałem wydrukowane na koszulce. Półmaraton zaliczyłem w 1h19minut ale potem niestety okazało się, że narzuciłem sobie zbyt ambitne tempo. Do tego znacznie się ociepliło... Zwolniłem drastycznie, ale ciągle biegłem i na metę dotarłem w 2h45min3sekundy co jest moim nowym rekordem! Poniżej międzyczasy:

Split	time	diff	min/km	km/h
5K	00:18:45	18:45	03:45	16.01
10K	00:37:20	18:35	03:44	16.14
15K	00:56:00	18:40	03:45	16.06
20K	01:14:56	18:56	03:48	15.85
HALF	01:19:05	04:09	03:48	15.86
25K	01:33:55	14:50	03:49	15.77
30K	01:53:36	19:41	03:57	15.25
35K	02:14:13	20:37	04:08	14.55
40K	02:35:43	21:30	04:18	13.96
finish time	02:45:03	09:20	04:16	14.11

Idealne wakacje

Tym razem w Polish Your Polish wygłosiłem mowę nr 5.

---

Panie toastmaster, drodzy klubowicze i goście.. Powszechnie wiadomo, że praca to tylko okres pomiędzy kolejnymi wakacjami. Wakacje bez wątpienia odgrywają ważną rolę w naszym życiu i są z pewnością niecierpliwie wyczekiwane. Jak zatem powinny wyglądać? Cóż, dużo osób spędza je w domu, robiąc niezbędne remonty czy też leżąc na tapczanie i nadrabiając telenowelowe zaległości. Niektórzy udają się w egzotyczne miejsca , gdzie wszelka aktywność ogranicza się do przewracania z jednego boku na drugi, wcierania olejku w ciało zmęczone od leżenia, czy też ćwiczenie bicepsów poprzez podnoszenie koktajlu lub kufla z piwem. Taki sposób spędzania czasu jest mi zupełnie obcy i na przykładzie moich wakacji opowiem wam na co moim zdaniem należy zwrócić uwagę przy planowaniu urlopu.

Pierwszą rzeczą jest miejsce. Miesiąc temu wybrałem się na wulkaniczną wyspę o nazwie Lanzarote. Jest to jedna z Wysp Kanaryjskich, położonych u wybrzeży Afryki, więc dobra pogoda jest tam niemal przez cały rok, nawet w marcu. Mnóstwo jest na niej pięknych miejsc i widoków, o czym przekonałem się później przemierzając ją wzdłuż i wszerz na rowerze. Fascynujące było dla mnie to, że w niecałe 4 godziny można przenieść się z zimnej Anglii w zupełnie inny świat.

Kolejnym krokiem do idealnych wakacji jest zaplanowanie co będziemy na nich robić. W moim przypadku było to oczywiste. Lanzarote jest Mekką sportowców co widać nawet w wyglądzie hotelu , w którym się zatrzymaliśmy: ascetyczne pokoje, 50-metrowy basen, kilka boisk i stadion lekkoatletyczny. Plan typowego dnia na tych wakacjach nie był skomplikowany...Rano pływanie lub bieganie, później kilka godzin na rowerze, następnie basen lub kolejny bieg a w międzyczasie jakieś posiłki i rozmowy z innymi. Niby nic, ale wystarczy by wypełnić myśli i zapomnieć o pracy oraz londyńskim życiu. Do tego dochodzi duża dawka adrenaliny. Pędząc na rowerze 70km/h, czy też biegnąc bo bezdrożach, czułem, że żyję. Każdego dnia działo się też coś innego: mieliśmy zajęcia na bieżni, 5-godzinną jazdę na rowerze po stromych górach, biegi na ponad 30km albo na orientację, gdzie w ciągu 2 godzin mieliśmy za zadanie odszukać jak najwięcej zaznaczonych na mapie punktów. Do tego jest to chyba jedyny hotel na świecie co tydzień organizujący dla gości triathlon i półmaraton, w którym również startowałem.

Trzecim i chyba najważniejszym elementem gwarantującym sukces są ludzie, z którymi wybieracie się na wakacje. Na Lanzarote miałem szczęście poznać postacie naprawdę wybitne: Richard Whitehead, mistrz i rekordzista świata, uprawiający bieganie mimo tego, że ma amputowane obie nogi. Adam Holland, który w wieku 23 lat przebiegł swój setny maraton , co jest oficjalnym rekordem Guinessa, kilku ultramaratończyków potrafiących bez zatrzymania przebiec ponad 100km, Martin Yelling, autor najbardziej popularnej na świecie audycji dla biegaczy, a przede wszystkim jego żona, Liz, przygotowująca się do trzeciego startu w Igrzyskach Olimpijskich. Trenowanie i rozmowy z takimi ludźmi były dla mnie niesamowicie inspirujące. Dzięki nim w ciągu 6 dni przebiegłem i przejechałem prawie 500km, co wcześniej wydawało mi się czymś niemożliwym. Niemal każdego wieczora słaniałem się ze zmęczenia, czasem na twarzy pojawiał się grymas bólu czy wysiłku, ale szybko ustępował on miejsca olbrzymiemu entuzjazmowi, jakie wywołuje to miejsce.

Podsumowując, recepta na udane wakacje jest bardzo prosta, wystarczy zadbać o trzy elementy: to gdzie jedziecie, co będziecie robić i z kim będziecie spędzać ten czas. Nie musi to być obóz treningowy, równie zadowolony wróciłem z dwu-tygodniowego włóczenia się po Gruzji z moimi dwoma dobrymi przyjaciółmi. Chciałem was uświadomić, że wakacje to szansa, by zrobić coś niezwykłego więc nie marnujcie jej. Nie ma nic lepszego niż aktywny wypoczynek, zwłaszcza taki, który inspiruje i nastraja nas pozytywnie. Paradoksalnie umysł prawdziwie odpoczywa dopiero wtedy, gdy zajmiemy ciało tysiącem różnych rzeczy. Zbliżają się święta, lato, tak więc życzę wszystkim idealnych wakacji! Panie toastmaster...

Lanzarote 3

W ramach przygotowań do maratonu w Londynie wybrałem się po raz trzeci na Lanzarote. Ten wyjazd był inny od dwóch poprzednich. W tym roku nie startuję w żadnym triathlonie, ba nie mam już nawet roweru, więc moim głównym celem było zrzucenie trochę wagi i poprawa w bieganiu.
Niemniej nie mogłem odmówić sobie przyjemności jazdy na rowerze po tej wspaniałej wyspie, więc za trochę ponad 100 euro wynająłem rower na 7 dni. Ku mojemu zaskoczeniu był on jeszcze lepszy niż mój poprzedni rower wyścigowy, z którego tak byłem dumny.
Tradycyjnie mieliśmy świetną pogodę i tradycyjnie było kilku niesamowitych ludzi:

• Liz Yelling - dwa razy startowała w maratonie na olimpiadzie (Ateny i Pekin). Jej rekord to 2:28
• Martin Yelling - autor świetnego podcastu o bieganiu Marathon Talk
• Richard Whitehead - ma amputowane obie nogi, ale potrafi przebiec maraton w 2h42 minuty. W swojej kategorii jest rekordzistą świata a ostatnio zdobył mistrzostwo świata w biegu na 200m
• Adam Holland - najmłodsza osoba, która przebiegła 100 maratonów (w wieku 23 lat). Ostatnio przebiegł też 10 maratonów w 10 dni a każdy średnio w 3h2minuty. Polecam też krótki filmik o nim
• kilku ultramaratończyków. Jeden z nich brał udział w biegu na 150 mil, inny startował w tym roku w Marathon de Sables

W sumie w ciągu tygodnia udało mi się przebiec 113km (najdłuższy bieg to 34km) oraz przejechać 384 (najwięcej za jednym razem - 92km). Jestem niesamowicie zadowolony!

Juwenalia

A oto mowa nr 4 wygłoszona w Polish Your Polish 25 stycznia 2011, kiedy mieliśmy nietypowo spotkanie po angielsku

---

"Juwenalia, juwenalia, kto nie pije ten kanalia". It’s one of the phrases which one can often hear each year in May on the streets of Kraków and other polish university cities and towns. It means: "It's Juwenalia and who doesn't drink is a rascal". Since the theme of our meeting is the carnival, I will take you today on a trip to Poland to talk about the celebration which every Polish student looks forward to. I will tell you about the origin, what it looks like and some crazy things which take place during this time.

The festival lasts for 3 days. The tradition dates back to the medieval times and since the very beginning it was a way of the local authorities to show to the students that they are important part of the community. They would hand to the student representatives the keys to the city gates in a symbolic gesture of ceding the control. They do it nowadays as well even though there are no gates at all. But tradition must be kept! The name comes from a Latin word iuvenalis, which means ‘juvenile’ and it’s indeed the festival of young people. To better understand what it looks like you need to know that Kraków is truly a students’ city. If you pick random 5 people, one of them will be a student and the other four? They would wish they were.

Everything starts with a parade from the university campus to the Main Market Square. Students dress up depending on their faculty and their creativity is unlimited. Let me give you a few examples. Those who study history march as soldiers, cavemen or princesses. Biology students have got plenty of insects to choose from. Engineers dress up as robots, space rockets or even electrical meters. Most of the costumes are handmade out of materials students can afford like bed linen or cartons. I once even saw somebody in hilarious armour made of beer cans. When I was a member of a white-water canoeing club I was proudly marching with a helmet on my head, a life-jacket, and a paddle in my hand. We were trying to paddle in every pool we could spot and chasing after girls giving them a friendly slap.

After the parade the proper celebration starts. In the evenings there are always plenty of concerts, students are barbecuing and of course drinking a lot. We don’t neglect the sport events but they’re obviously tailored to the occasion. One of them is a beer run where students race around the stadium and drink a pint of beer after each lap. More advanced athletes run up the stairs of the student house drinking a shot of vodka on each floor. The all-time record belongs to a chap who managed to reach the 10th floor.
I remember also that we wanted to check how fast one can drink a pint of beer. I was studying at the University of Science and Technology so we constructed something what we called a “beer drinking machine”. The idea was simple. One would poor beer into a hosepipe and put one end into the mouth. When the other end was lifted high, the pressure would force the pint of beer down the throat in less than 4 seconds. These were the days of our lives.

When did you feel that you had become an adult person? For me it wasn't when I moved out from my parents. It wasn't when I got my first pay check either. It happened in May 2005 when other students were rampaging carelessly through Kraków and I was stuck in an office working on a project, the name of which I can’t even remember now. I still miss my student life and would love to go back to the joyous times of unrestrained fun and experience the spirit of Juwenalia again! If you ever decide to travel to Kraków, try to make it during this fabulous time.

Brak przygotowania to najlepsze przygotowanie

Poniżej znajduje się moja mowa nr 3

---

Pani toastmaster, drodzy klubowicze i goście...Niemal zawsze moje wakacje były perfekcyjnie zaplanowane. Mój ojciec na przykład do tej pory opowiada znajomym jak zwiedziliśmywszystkie ważniejsze zabytki Barcelony w 4 godziny i 53 minuty bo tyle akurat czasu mieliśmy między przyjazdem a odjazdem pociągu. Natomiast ostantnio stało się coś zupełnie odmiennego. Wybrałem się na dwutygodniową wyprawę po przepięknym kraju, z wysokimi górami, morzem, zapierającymi dech w piersiach krajobrazami, ojczyźnie wina. Ile z was myśli, że chodzi o Francję? Hiszpanię? Włochy? ......Otóż pierwsze wino 7 tysięcy lat temu wyprodukowano w... Gruzji.
Jednak gdy tam przybyłemnie wiedziałem nie tylko tegoale również innych o wiele bardziej przydatnych rzeczy. Szczerze mówiąc moja wiedza ograniczyła się do nazwy stolicy - Tbilisi, bo tak było napisane na bilecie lotnicznym, który kupiłem dla mnie i moich dwóch przyjaciół.Powód tej ignorancji był prozaiczny...Otóż każdy z nas był zbyt zajęty i myślał, że inni zajmą się przygotowaniem wszystkiego. Do samolotu ostatecznie wsiedliśmy z jedną historyczno-fabularną książką o Zakaukaziu (w stylu reportaży Kapuścińskiego) i wydrukowanym dzień wcześniej jakimś blogiem z podobnej wyprawy, który zresztą nie okazał się zbyt pomocny.
Czy to nas podłamało? Skądże znowu! Mieliśmy wszak trochę dolarów, ogromne pokłady optymizmu i znajomość rosyjskiego, którą nabyliśmy podczas miesięcznego kursu 3 lata wcześniej.Paradoksalnie nasz kaleki rosyjski okazał się przydatny, bo Gruzini byli w stanie go zrozumieć a nikt nie brał nas za znienawidzonych tam Rosjan. Później dla jeszcze lepszego kamuflażu, gdy nasz rosyjski zaczął się niebezpiecznie poprawiać,musieliśmy zastosować pewną chytrą strategię. Zaczynaliśmy rozmowę po angielsku, obserwowaliśmy przez chwilę zdezorientowane miny, a następnie rzucali znienacka „Wy gawaricie pa ruski?” co spotykało się z widocznym wyrazem ulgi na twarzy rozmówcy.
Mimo, że jak widzicie, nie mieliśmy problemów z porozumiewaniem się, postanowiliśmy dzielnie nauczyć się języka gruzińskiego. Pod koniec wyprawy byliśmy w stanie powiedzieć: „Madloba”, czyli „Dziękuję”, „Ga mardzioba” – „Dzień dobry” i „Gaumardżios Sakartwelos” – „Niech żyje Gruzja i Gruzini”. To ostatnie wymawia się zwykle trzymając w ręku kieliszek wódki lub wina. Na więcej słów nie starczyło nam zarówno czasu jak i umiejętności. Później sprawdziliśmy, że typowy przewodnik podaje listę ponad 100 wyrażeń, co za szczęściezatem, że go nie mieliśmy! Inaczej stracilibyśmy niepotrzebnie czas, gdyż te 3 zdania wystarczyły by wywołać przyjazny uśmiech na wielu twarzach i załatwić nam sporo darmowego wina i samogonu.
Na pewno wiecie z waszego doświadczenia co przede wszystkim zawiera każdy przewodnik:listę hoteli, restauracji, czy nawet rozkłady jazdy autobusów albo pociągów (notabene zwykle nieaktualne). Nie mając tego wszystkiego siłą rzeczy w każdym miasteczku czy wiosce musieliśmy zagadywaćmiejscowych ludzi, co kończyło się przeważnie tym, że za drobną opłatą (o którą i tak targowaliśmy) zapraszali nas do siebie, częstowali domową kuchnią i dawali wskazówki na temat tego, co warto zwiedzić w następnej kolejności. Raz nawet zdarzyło nam się, żetrafiliśmy w jednej górskiej wiosce na ucztę dla prawie dwudziestu osób z muzyką, toastami i świetną amosferą. Innym razem nasz gospodarz zamówił nam miejsca w marszrutce (dla niewtajemniczonych jest to rosyjska nazwa minibusa) dzwoniąc na osobisty telefon kierowcy, co było o tyle dobre, że z tej miejscowości jedyna i ostatniamarszrutka odjeżdżała o 6 rano. Inaczej spędzilibyśmy tam kolejną dobę, najprawdopodobniej w towarzystwie turystów którzy zaufali informacjom z przewodnika Lonely Planet.Swoją drogą w takich przewodnikach nie znajdziecie wszystkich sposobów w jaki można dostać się do Gruzji. Na przykład, spotkaliśmy dwa razy Polaków, którzy dotarli tam autostopem oraz Japończyka, który przyjechał na rowerze z Szanghaju.
W czasie tej wycieczki utwierdziłem się też w przekonaniu, że nie warto wierzyć telewizji. Nigdzie nie było śladów wojny sprzed 2 lat, a po zdezorientowanej minie jednej Gruzinki, nauczyłem się by nie pytać więcej o „herbaciane pola w Batumi”. Nie wiem czy ktoś z was pamięta tą piosenkę z lat 70tych, ale jak usłyszycie to pod żadnym pozorem nie ufajcie zespołowi o nazwie „Filipinki”, którego nazwa mylnie sugeruje jakoby miały coś wspólnego z geografią.Od miejscowych dowiedziałem się też, że, wbrew temu co mówią nasze media, Lech Kaczyński to był „charoszyj prezidient”, a,co mnie zaskoczyło jeszcze bardziej, o Lechu Wałęsie nikt nie słyszał.
Myślę, że jestem dobrym przykładem, iż brak przygotowania nie jest żadną przeszkodą by mieć podróż swojego życia. Bynajmniej, może on być bardzo pomocny. Dzięki temu nauczyłem się poprawnie wymawiać 3 zdania po gruzińsku, dowiedziałem jak mieszkają zwykli ludzie w tym kraju czy też posmakowałem domowych potraw, no i oczywiście – samogonu.Jeśli przypadkiem zapomnicie przewodnika, nie panikujcie, lecz zachowajcie otwarty umysł i pogodę ducha.I tak na miejscu wszystko okaże się zupełnie inne od tego co przeczytacie czy też usłyszycie podczas mowy w klubie Toastmasters.

Impossibilities 2

A oto co dzieje się, gdyby ktoś potraktował moją poprzednią mowę zbyt poważnie (dzięki Piotrek :))

Competent communicator

Aby zdobyć pierwsze wyróżnienie w Toastmasterach, Competent Communicator, należy wygłosić 10 mów z podręcznika. Ich cele są następujące:

1. The Icebreaker (4-6 minutes)

• To begin speaking before an audience
• To discover speaking skills you already have and skills that need some attention

2. Organize your speech (5-7 minutes)

• To select an appropriate outline which allows listeners to easily follow and understand your speech
• Make your message clear, with supporting material directly contributing to that message
• Use appropriate transitions when moving from one idea to another
• Create a strong opening and conclusion

3. Get to the point (5-7minutes)

• Select a speech topic and determine its general and specific purposes
• Organise the speech in a manner that best achieves those purposes
• Project sincerity and conviction and control any nervousness you may feel
• Strive not to use notes

4. How to say it (5-7 minutes)

• Select the right words and sentence structure to communicate your ideas clearly, accurately and vividly
• Use rhetorical devices to enhance and emphasise ideas
• Eliminate jargon and unnecessary words and use correct grammar

5. Your body speaks (5-7 minutes)

• Use stance, movement, gestures, facial expressions and eye contact to express your message and achieve your speech’s purpose
• Make your body language smooth and natural

6. Vocal variety (5-7 minutes)

• Use voice volume, pitch, rate and quality to reflect and add meaning and interest to your message
• Use pauses to enhance your message
• Use vocal variety smoothly and naturally

7. Research your topic (5-7 minutes)

• Collect information about your topic from numerous sources
• Carefully support your points and opinions with specific facts, examples and illustrates gathered through research

8. Get comfortable with visual aids (5-7 minutes)

• Select visual aids that are appropriate for your message and the audience
• Use visual aids correctly with ease and confidence

9. Persuade with Power (5-7 minutes)

• Persuade listeners to adopt your viewpoint or ideas to take some action
• Appeal to the audience’s interest
• Use logic and emotion to support your position
• Avoid using notes

10. Inspire Your Audience (8 to 10 minutes)

• To inspire the audience by appealing to noble motives and challenging the audience to achieve a higher level of beliefs or achievement
• Appeal to the audience’s needs and emotions, using stories, anecdotes and quotes to add drama

Impossibilities

Ostatnio wygłosiłem w Toastmasterach mowę nr 2, której celem, wg podręcznika było: "Speech no 2 - Organize your speech"

• to select an appropriate outline which allows listeners to easily follow and understand the speech
• make the message clear, with supporting material directly contributing to that message
• use appropriate transitions when moving from one idea to anaother
• create a strong opening and conclusion

Wszystko udało mi się niemal dokładnie jak zaplanowałem i dostałem bardzo pozytywną ewaluację! A oto rzeczona mowa:

---

"Impossible!" Madame toastmaster, fellow members and most welcomed guests, I think this word is used by us very often, much too often I would say. What inspired me to talk about this subject happened a few weeks ago. Because of a tube strike I decided to run 10 miles in the morning, work as usual and then run 10 miles back home. Would you think that’s possible? Now both you and I know that it is, although for over half a year of working there it has never crossed my mind. Yet this speech will not be about running, but something much more important: it will be about what I’ve learnt from that run.
A polish writer, Jacek Dukaj, said in one of his novels: Impossibilities are only things which have not been thought over yet. Please pay attention to how much optimism this short sentence carries. I will give you now a few examples to prove this point.
What we usually mean by this word are things that no one has ever done before. Let me give you a few historic examples which are the most notable: There was Christopher Columbus who discovered America , Captain Matthew Webb who swam the English Channel in 1875 or Edmund Hillary who climbed Mount Everest in 1953. Yet this is not the only category.
It’s great to do something for the first time, but it’s equally important to focus on improvement. Some people may remember that early computers would be the size of this whole room and yet have less computing power than an ordinary mobile phone nowadays. At that time no one believed that computers will be ever needed for personal use. Same thing applies to various areas of our lives, including communication, airplanes or car industry. One can open the Guiness Book of World Records to see how many new ones are broken each year. Similarly almost in every major sport event we can see the boundaries of what is possible for a human being pushed even further. Exactly as the Olympic motto says: Citius, altius, fortius, which means: Faster, higher, stronger".
There are also people who need to overcome their physical limitations. In March this year on a training camp in Lanzarote I met an incredible guy, Richard Whitehead, who is a double leg amputee. Despite his handicap he decided to take up... running! He runs on prosthetics made especially for him and earned a nickname: "Blade Runner". Do you want to know why? This is a photo of me racing against Richard and...he was faster! 2 weeks ago I followed him online when he ran the Chicago Marathon in a phenomenal time of 2 hours 42 minutes, beating 95% of other runners, who were born healthy.
Lastly there are also problems that we need to solve in everyday life like and her comes my run. Rather than complain about the strike I took some positive action. I left my clean clothes in the office the night before, printed the map of the route and set off on a jog which turned out to be one of the most beautiful runs I’ve ever had: Kensington Gardens, Hyde Park, Green Park, next to Buckingham Palace, through Trafalgar Square, then along the Thames, through the City, next to St. Paul’s Cathedral, the Tower of London and along some bicycle paths all the way up to Canary Wharf.
And do you know what the best is about tackling problems which are apparently impossible to solve? Once you’ve found a solution you can apply it over and over. So when there was a next strike 4 weeks later, guess what I did? And guess what I’ll do when the tube workers go on strike again.....?
So I urge you all tonight to take the word "impossible" out of your vocabulary. There will be times when you find yourself stuck, blocked by some apparently unpassable obstacles. There will be always a lot of people who will say: "you can’t do it". Don’t get apprehensive, don’t give up. You should then ask yourself: "how can I do it?" and answer them: "maybe you can’t, but I can". Unleash your creativity, be bold and start believing that impossibilities are only things which have not been thought over yet.

Toastmasters

Ostatnio miałem szczęście dowiedzieć się o polskim klubie w Londynie o nazwie "Polish Your Polish". Jest on częścią międzynarodowej organizacji o nazwie Toastmasters International, której celem jest nauczać ludzi przemawiać publicznie.
Chyba nikt nie zaprzeczy, że jest to niezwykle ważna umiejętność, a jednocześnie powodująca przerażenie i paraliż u niemal każdego. Ponoć strach przed mówieniem publicznie jest większy niż strach przed śmiercią, więc ktoś zażartował, że lepiej jest być tym kimś w trumnie niż tym, który wygłasza mowę pogrzebową :)
O samej organizacji i klubie można sobie poczytać czy to w wikipedii czy też na stronie PYP ale chciałem tutaj podzielić się osobistymi refleksjami i wrażeniami pod dwóch miesiącach członkostwa.
Każdy dostaje do przerobienia podręcznik Competent Communicator, który zawiera 10 ćwiczeń/mów, przy czym każde zadanie uczy nas nowych elementów krasomówczej sztuki:

• organizacja treści
• mowa ciała
• używanie głosu
• pomoce wizualne
• itd...

Po wygłoszeniu mowy dostaje się 3-minutową ewaluację od wyznaczonej osoby (jak też od innych członków), która jest bezcenna i pozwala rozwijać się w dobrym kierunku.
To co mnie najbardziej urzekło to atmosfera wzajemnej pomocy. Każdy, kto się zapisuje może wybrać sobie mentora spośród bardziej doświadczonych członków, który pomaga wykorzystać w pełni możliwości jakie oferuje organizacja i daje cenne rady przed wygłoszeniem mowy. Moja mentorka, Gosia Kramarz, nie dość, że pozwoliła mi uwierzyć w siebie przed pierwszą mową, ale jeszcze tchnęła w nią mnóstwo świetnych pomysłów. Ale mentoring to nie wszystko. Praktycznie po każdym spotkaniu i każdej pełnionej roli dostaję świetne rady od innych. To samo było przed Konkursem Mów Humorystycznych (Humorous Speech Contest) czy też Konkursem Gorących Pytań (Table Topics Contest).
Bardzo podoba mi się, że w każdej minucie spotkania można się czegoś nauczyć. Nie tylko przemawiając czy też wykonując jedną z ról, ale zwyczajnie - słuchając innych mów, ewaluacji czy też biorąc udział w tzw. gorących pytaniach (czyli 90-cio sekundowa wypowiedź na nieznane wcześniej pytanie)
Kolejną świetną rzeczą jest możliwość chodzenia do innych klubów, by poćwiczyć swój angielski. Często organizowane są wspaniałe warsztaty i zdarza się, że są zupełnie za darmo. Wystarczy spojrzeć na stronę The London Speaker by zobaczyć, że w każdym tygodniu dzieje się coś ciekawego.
Gdzieś słyszałem hasło:

"Great speakers are made, not born"

tak więc do dzieła! PS. Poniżej filmik pokazujący moją pierwszą mowę, tzw. icebreaker. Oczywiście pełno w niej rzeczy, które muszę poprawić, ale jak głosi powiedzenie:

"Tysiącmilowa podróż zaczyna się od jednego kroku"

Bieg przez Londyn

Jacek Dukaj napisał kiedyś: "Niemożliwości to rzeczy jeszcze nie dosyć przemyślane". Bardzo podoba mi się ten cytat, bo niesie ze sobą niesamowitą wręcz dawkę optymizmum.
Jakiś czas temu pracownicy metra w Londynie zorganizowali jednodniowy strajk. Dla miasta, gdzie miliony ludzi codziennie korzystają z tego środka transportu, to naprawdę poważna sprawa, choć szczerze mówiąc najbardziej przejąłem się tym w jaki sposób dostać się do pracy po drugiej stronie Londynu. W sprzyjających okolicznościach (a takie nie były, bo w podobnej do mnie sytuacji znajdowało się sporo innych osób) dojazd autobusem zająłby mi ponad 2 godziny. Zamiast tego stwierdziłem, że spróbuję tam po prostu POBIEC.
Oczywiście w pierwszej chwili stanęły przede mną przeszkodzy i związane z tym problemy:

• 16 km do przebiegnięcia rano i tyle samo wieczorem
• ubrania na drugi dzień w pracy
• pogoda w Anglii jest bardzo zmienna
• nie znałem drogi
• musiałem jakoś przetaszczyć klucze, komórkę, portfel i kartę wejściową
• nie miałem zbytnio odwagi wejść w krótkich spodenkach do mojego banku czy też na piętro pełne ludzi w biurowych strojach
• i sporo innych...

Nie zraziłem się tym jednak. Dzień wcześniej zostawiłem czyste ubrania, a wszystkie inne problemy jakoś się rozwiązały same. Pogoda była rewelacyjna. Jeśli chodzi o drogę, to wbrew moim obawom była nawet całkiem dobrze oznakowana, z racji nowo zbudowanych ścieżek rowerowych. Tak wyglądała moja trasa: Przebiegałem przez Kensington Gardens, Hyde Park, następnie Wellington Arch, Green Park, Buckingham Palaca, The Mall, Trafalgar Square, później kawałek nad Tamizą, potem przez City aż do Tower of London, mijając po drodze St. Paul's Cathedral i the Monument (pomnik pożaru z 1666roku), a stamtąd ścieżkami rowerowymi aż do Canary Wharf. Przeciętny turysta potrzebuje przynajmniej jeden dzień by zobaczyć to wszystko, mi zajęło to niecałe 70 minut, niewiele dłużej niż podróż metrem.
Pomysł biegania do pracy niesamowicie mi się spodobał. Po pierwsze dlatego, że trasa jest fantastyczna, a po drugie to wielka oszczędność czasu, bo zamiast porannego biegania przed pracą po parku, mogę teraz czy to dłużej pospać, czy też zrobić coś użytecznego rano. W ciągu ostatnich 2-3 tygodni pokonałem ją już jakieś 10 razy.
Oczywiście wszystko można udoskonalić. Dość szybko zoptymalizowałem trasę, nie tylko jeśli chodzi o długość ale ilość przejść dla pieszych, gdzie trzeba czekać, czy też unikanie zatłoczonych części Londynu. Kupiłem też plecak, żeby nie trzymać w ręce rzeczy, które mi później będą niezbędne przez resztę dnia.
Najważniejsze jednak by się odważyć, zrobić ten pierwszy krok, wyjść poza coś, co wydaje sie niemożliwe i zamiast mówić "nie mogę tego zrobić" zapytać się siebie: "jak mogę to osiągnąć?"

Gruzja

Tak do końca to nie wiem dlaczego wakacje postanowiliśmy spędzić właśnie tam, ale decyzja by jechać do Gruzji okazała się strzałem w dziesiątkę!
Nie byliśmy zbytnio przygotowani do podróży. Jedyna rzecz, którą załatwiliśmy to bilety lotnicze. Noclegi, przejazdy, itp. oraz m.in. wizy do Azerbejdżanu załatwialiśmy na miejscu. Nawet o przewodnikach zapomnieliśmy :) Teraz wiemy, że sporo rzeczy można było załatwić jeszcze przed wyjazdem (hostele w Tbilisi na przykład mają strony internetowe), ale z drugiej strony nie straciliśmy przez to zbyt dużo czasu i ostatecznie wszystko się pomyślnie poukładało.
Jako, że samolot był wcześnie rano, noc spędziliśmy w przylotniskowym miasteczko Borispol. Ceny nie są jakoś strasznie wygórowane. Przygoda zaczynała się tak naprawdę dopiero w poniedziałek, 9 sierpnia. Lot z Kijowa do Tbilisi trwa ok. 3 godziny. Na lotnisku byliśmy o 13 tamtejszego czasu (GMT+4) i wzięliśmy stamtąd autobus, który kosztuje grosze w porównaniu do taksówki.
Na samym początku udaliśmy się do centrum turystycznego i znaleźliśmy całkiem tani hostel w pobliżu, który od tamtej pory był naszą bazą wypadową. Następnie rozpoczęliśmy zwiedzanie miasta. Tbilisi jest bardzo ładne, chociaż większość miasta wygląda jak jeden wielki plac budowy. Cały czas też spotykaliśmy Polaków. Jeden z nich, poznany na szczycie wzgórza z zamkiem Narikala, przyjechał tam autostopem! Wieczorem spotkaliśmy się z przyjaciółką Rafała - Aną, która przyprowadziła ze sobą jeszcze 4 koleżanki. Pokazały nam świetne miejsca w pobliżu zabrały samochodami do katedry Sameba a później wzięły na kolację na dachu jednego z hoteli, skąd rozciągał się niesamowity widok na miasto!

Kazbegi

Następnego dnia wybraliśmy się po wizy do ambasady Azerbejdżanu (musiałem sobie jeszcze załatwić zdjęcia, ale w 15 minut udało mi się znaleźć kogoś przedsiębiorczego, kto robił zdjęcia paszportowe zwykłym aparatem trzymanym w ręce :) Po złożeniu podania o wizy wyjechaliśmy marszrutką (taki minibus) do miejscowości o nazwie Kazbegi (a raczej Stepantsminda). Jest ona położona na wysokości 1400m i jakieś 10km od granicy z Rosją i jednego z 3 przejść przez Kaukaz (pozostałe dwa są w Osetii i Abchazji). Jedzie się tam drogą, która nazywa się Gruzińska Droga Wojenna i była najgorszą drogą jaką widziałem w życiu (później dane nam było zobaczyć jeszcze gorsze). Nikomu nie chce się naprawiać tych wszystkich wyrw, jako, że ciągle jest szansa, że przyjdą tamtędy Rosjanie :) Widoki natomiast są przepiękne.
Na miejscu znależliśmy rodzinę, gdzie mogliśmy się zatrzymać na noc i dostać posiłek za rozsądną cenę. Jeden Gruzin (Kacha) wziął nas na spacer w stronę granicy do przepięknego wodospadu. Droga wiodła wzdłuż fantastycznego kanionu, gdzie po obu stronach mieliśmy olbrzymie góry za którymi była już Czeczenia. Z powrotem wróciliśmy stopem (teraz wiem, że do jeepa może się zmieścić 9 osób :) i zjedliśmy kolację gdzie u naszych gospodarzy. Było w sumie kilkanaście osób.
Na drugi dzień wybraliśmy się na poranny bieg do granicy z Rosją, podziwiając znowu przepiękne widoki. Zawróciliśmy jak na horyzoncie pojawili się rosyjscy żołnierze z karabinami. Jako, że mieliśmy napięty plan na ten dzień (a dochodziła już 7 rano), do wioski wróciliśmy autostopem. Wybraliśmy się następnie na wspinaczkę w stronę góry Kazbek. Ma ona ponad 5 tys. metrów wysokości i widać ją niemal z każdego miejsca. Nie zamierzaliśmy dotrzeć do szczytu, lecz jedynie do początku lodowca i stacji meteorologicznej na wysokości ok. 3600m n.p.m. Miało to trwać 7 godzin, dzięki czemu zdążylibyśmy na ostatnią marszrutkę. Po drodze dowiedzieliśmy się od turystów, że te 7 godzin wystarcza zaledwie na dojście w jedną stronę(i to żwawym tempem!), więc musieliśmy mocno przyspieszyć. Udało nam się dojść do początku lodowca i zdążyć na ostatnią marszrutkę, więc z satysfakcją wracaliśmy do Tbilisi. Zwiedziliśmy też kościółek Cminda Sameba położony na wysokości 1800m, położony naprawdę widowiskowo!

Swanetia

Naszym następnym celem był kolejny górski region, czyli Swanetia. Wcześniej jeszcze wybraliśmy się do Gori, rodzinnego miasteczka Józefa Wissarionowicza Dżugaszwilego, znanego lepiej jako Stalin. Chcieliśmy jeszcze zobaczyć jakieś ślady wojny, która była tam dwa lata temu, gdy miasto było bombardowane i wpadło pod okupację rosyjską, ale wszystko zdążono odbudować. Zostało nam zatem tylko muzeum "słońca ludzkości", które okazało się całkiem ciekawe. Niestety marszrutki kursowały tylko z powrotem do Tbilisi, więc musieliśmy wziąć taksówkę do Kutaisi, aczkolwiek nie była strasznie droga a kierowca jechał średnio dwa razy szybciej niż dozwolony limit, więc szybko zleciał czas. Z Kutaisi wyruszyliśmy do miejscowości Zugdidi, przy granicy z Abchazją, ale niestety o tej porze nie było już żadnych marszrutek dalej. Spaliśmy u Gruzina Koby, który był Swanem i postawił sobie dwudziestoparometrową basztę na podwórku. Z tych właśnie baszt słynie region, do którego się wybieraliśmy i w Mestii albo Ushguli (najwyżej położonej wiosce w Europie) niemal każda rodzina ma własną. Do Mestii wyruszyliśmy o 6:30 rano. Jest to tylko 120km, jednak z powodu stanu dróg jedzie się prawie 5 godzin. W marszrutce poznaliśmy amerykańskiego dziennikarza, który na mieszka w Baku i podróżował po Gruzji ze swoją dziewczyną. (Zaprosili nas nawet do siebie, ale nasz wyjazd do Azerbejdżanu wypadł, kiedy jeszcze byli w Gruzji). Na jednym z postoju doświadczyliśmy po raz kolejny gruzińskiej gościnności. Jeden z mieszkańców wioski zaprosił nas by usiąść z nim, zjeść trochę chaczapuri i popić samogonem. Po trzech kieliszkach pozwolił nam wsiąść z powrotem do marszrutki. Jeszcze kilka lat temu był to bardzo niebezpieczny region, gdzie grasowały bandy rabujące turystów ("ale ich nie zabijali" jak podkreślali mieszkańcy :), jednak kilka temu Sakaszwili wysłał odddział specjalny, który aresztował dla przykładu 30 członków rodziny Apraszydze, która trzęsła okolicą i od tamtej pory jest spokój. Czasem opłaca się nagiąć prawo by zadziałać szybko i zdecydowanie.
Zatrzymaliśmy się w Mestii u przypadkowo poznanego Gruzina, Wacho Pilpani. Zawiózł nas na bagażniku swojej ciężarówki, co tak nam się podobało, że cieszyliśmy się jak dzieci :) Ku naszemu totalnemu zaskoczeniu okazało się, że wyrabia tradycyjne swanetyjskie instrumenty muzyczne, a cała jego rodzina jest niesamowicie uzdolniona. Jeździli swego czasu po całej Europie, byli m.in. w Polsce i Francji (gdzie wydali płytę) i specjalnie dla nas urządzili krótki koncert :) Wcześniej jeszcze wybraliśmy się na jeden ze szlaków, jednak był beznadziejnie oznakowany i było widać, że mało osób próbowało go przejść do końca. Niemal cały czas musieliśmy się przedzierać przez jakieś zarośla, aż w końcu daliśmy sobie spokój, jako, że już się ściemniało. Udało nam się jeszcze złapać stopa na dół, dzięki czemu uciekliśmy przed deszczem. Ten deszcze był dla nas w ogóle wielkim zaskoczeniem, bo cały czas było w Gruzji około 40 stopni przy bezchmurnym niebie.
Na drugi dzień wybraliśmy się na lodowiec, a później w stronę jezior Koruldi. Normalnie turyści pokonują każdą z tych tras przez cały dzień, ale chcieliśmy maksymalnie wykorzystać nasz czas :) Góra Tskhakzagari, na którą musieliśmy się wspiąć jest niesamowicie stroma, ale było warto. Widoki na Mestię oraz otaczające ją pasma górskie, łącznie z najwyższą tam górą Uszbą(zwanej także "Matterhornem Kaukazu"), były po prostu niesamowite!

Batumi

Wacho zamówił nam miejsca w jedynej marszrutce, odjeżdżającej tego dnia, ale i tak musieliśmy wstać o 5 rano. Trochę utknęliśmy bo z powodu opadów, jakaś góra się obsunęła i droga zrobiła się nieprzejezdna. Na szczęście dwa spychacze załatwiły sprawę :) Po południu dotarliśmy do Batumi. Kojarzyło się nam ono jedynie z piosenką Filipinek i w sumie nie wiedzieliśmy czego oczekiwać. Okazało się, że to naprawdę ładny kurort nad Morzem Czarnym i, podobnie jak w Tbilisi, pełne jest różnych inwestycji budowlanych. Hotele były dużo droższe niż w innych częściach kraju, ale udało nam się znaleźć nocleg u pewnej staruszki, płacąc 15 lari, czyli niemal 7 razy mniej niż kosztowałby nas hotel. Po paru godzinach zwiedzania złapał nas deszcz i wróciliśmy do domu. W telewizji zobaczyliśmy koncert Chrisa de Burgha i ku naszemu zaskoczeniu okazało się, że był on transmitowany na żywo właśnie z Batumi. Pojechaliśmy tam zatem, zdążyliśmy na końcówkę i niesamowity pokaz fajerwerków. Po koncercie udaliśmy się do eksluzywnego klubu Bambarooms na imprezę, żeby spotkać się z naszymi nowymi znajomymi z Tbilisi. Trzeba tam było mieć zaproszenia, ale dziewczyny jakoś załatwiły wejściówki także dla nas :) Do naszej babuszki wróciliśmy o 3 nad rano a 7 rano byliśmy już w marszrutce do Tbilisi. Wcześniej, w drodze do klubu, natrafiliśmy jeszcze przypadkowo na Aleję Lecha i Marii Kaczyńskich, która jest naprawdę duża i bardzo ładna. Wszyscy Gruzini jakich spotkaliśmy pałali ogromną sympatią do Polaków, a zwłaszcza do Lecha Kaczyńskiego za jego wsparcie w czasie wojny z Rosją. Niemal na każdym kroku słychać było opinię: "charoszyj prezidient, katorowo ruskie ubili". To chyba jedyny kraj, gdzie Lech Kaczyński jest bardziej znany niż Lech Wałęsa :)

Baku

W Tbilisi udaliśmy się do ambasady by odebrać nasze wizy, a później na dworzec kolejowy, gdzie kupiliśmy bilety na nocny pociąg do Baku. Pociąg jechał ponad 16 godzin, więc było sporo czasu by poznajomić się (przy wódce, rzecz jasna) z naszymi współpasażerami: Azerem Czyngisem i Rosjaninem Igorem. Igor, był turystą, tak jak my, więc później zwiedzał z nami miasto i nawet zatrzymał się w tym samym hotelu co my. W Baku zwiedziliśmy Iczer Szecher, starą dzielnicę, gdzie niektóre budowle (tak jak Dziewicza Baszta) mają ponad tysiąc lat. Później obeszliśmy centrum, z wieloma niesamowitami budynkami i fontannami, a na koniec przeszliśmy się Bulwarem Nafciarzy, który nocą wywołuje niezapomniane wrażenia!
Rano pobiegaliśmy trochę po bulwarze nafciarzy a następnie pojechaliśmy taksówką do Gobustanu, gdzie znajdują się unikalne w skali światowej wulkany błotne. Krajobraz wygląda jak po atomowej katastrofie, albo w grach komputerowych typu "Fallout" :) Wyjechaliśmy później na najwyższe wzgórze, skąd był świetny widok na miasto a wieczorem wsiedliśmy w nocny pociąg do Tbilisi.

Erywań

Niestety nie udało nam się już kupić biletów na nocny pociąg do Erywania, więc zdecydowaliśmy się na podróż taksówką, bo miejsca w marszrutce też były pozajmowane. Do Erywania dojechaliśmy pod wieczór. Na miejscu spotkaliśmy się z Zhirairem i Maneh, których poznaliśmy w hostelu w Tbilisi i którzy zaprosili nas do siebie po zaledwie 5 minutach rozmowy!:) Maneh była prapraprawnuczką Aleksandra Tamaniana, który zaprojektował to miast. Jej rodzina w ogóle była strasznie szanowana (dziadek był wielkim aktorem, ojciec dyrektorem muzeum) i wszyscy rozpoznawali ją na ulicy. Nasi gospodarze byli fantastyczni. Pierwszego wieczoru wzięli nas na spacer po mieście, gdzie spotkaliśmy też wielu ich znajomych, a także zobaczyliśmy rosyjskiego prezydenta, Dmitrija Miedwiediewa, jak wychodził z jakiejś restauracji (oczywiście w towarzystwie ochrony i tłumu gapiów). Tak się złożyło, że był akurat w tym czasie z wizytą, żeby podpisać układ o przedłużeniu stacjonowania wojsk rosyjskich na granicy Armenii o kolejne 50 lat.
Na drugi dzień wybraliśmy się do pełnego pięknych klasztorów miasta Eczmiadzyn a resztę dnia poświęciliśmy na Erywań. Maneh i Zhirai zaprowadzili nas do dwóch świetnych restauracji, gdzie mieliśmy okazję posmakować trochę i miejscowej (humus, tolma, tabule, mutabal, basturma, matsun, ishli qyufta) i gruzińskiej kuchni (np. chaczapuri, lawasz, chinkali). Poszliśmy jeszcze na spotkanie armeńskiej młodzieży, gdzie dyskutowano o obronie przed rozbiórką pewnego starego kina (Maneh miała prezentację). Nic nie rozumieliśmy i było nudno, ale jak przeszliśmy do sąsiedniej sali, to trafiliśmy akurat na koncert przy pianinie dwojga niesamowitych śpiewaków operowych.

Tbilisi i powrót

Mimo tego, że wróciliśmy po raz kolejny niemal o 4 nad ranem, wzięliśmy marszrutkę do Tbilisi o 7 rano. Ostatni dzień zszedł nam na szukaniu pocztówek, pamiątek (mam oryginalny zdobiony krowi róg, z którego już wypiłem wino nalane przez sprzedawcę na bazarze) a na koniec poszliśmy do słynnych tbiliskich łaźni. Wg legendy to właśnie gorące źródła siarkowe były przyczyną, że w tym miejscu powstało miasto. Były też one wychwalane przez znanych pisarzy, m.in. Aleksandra Dumasa. Pobyt w tych łaźniach, łącznie z masażem, był naprawdę niesamowity i zregenerowaliśmy się całkowicie po intensywnym podróżowaniu. O 7 rano mieliśmy samolot do Kijowa, a stamtąd już z powrotem: ja do Londynu, a Rafał z Piotrkiem do Pyrzowic.
Jeśli tylko ktoś ma wolne 2 tygodnie, zdecydowanie polecam wyjazd do Gruzji. Fantastyczne widoki, niesamowicie gościnnni ludzie i bardzo niskie ceny w porównaniu np. z europejskimi miastami. Na każdym kroku wpadaliśmy na dość ciekawych ludzi, np. japończyk, który objeżdżał na rowerze świat dookoła, ludzie, którzy dojechali tutaj autostopem, czy też Węgier, który utknął w Tbilisi na 3 tygodnie z powodów problemów celnych z samochodem (zorganizował ze znajomymi Black Sea Run, czyli podróż zdezelowanymi samochodami wokół Morza Czarnego). Zdecydowanie stwierdzam, że były to jedne z najlepszych wakacji w moim życiu. Trochę więcej zdjęć można znaleźć tutaj. Zrobiliśmy ponad tysiąc, ale nie chcę nikogo zanudzać, więc mocno ograniczyłem zawartość galerii :) A tutaj mapa naszych podróży (czerwoną linią narysowałem mniej więcej trasy jakimi się poruszaliśmy)

IM Austria 2010

Przygotowania

Na tego Ironmana zapisałem się już rok temu. Wolne miejsca schodzą jak świeże bułeczki i w ciągu paru godzin zapisy zostają zamknięte. Obecni na miejscu mają prawo zarejestrować się przed oficjalnymi zapisami online, więc wykorzystałem w tym celu znajomego, który akurat brał udział w IM Austria 2009. Trening tak naprawdę rozpoczął się w styczniu. W lutym byłem już w całkiem niezłej formie - bieg na 20 mil ukończyłem w całkiem niezłym czasie: 2:09. Następnym etapem był obóz na Lanzarote w marcu, który bardzo mi pomógł. Nad samym obozem nie będę się rozwodził. Świetnie opisał to tutaj mój przyjaciel. Po obozie niestety wszystko się pokomplikowało. Zacząłem nową pracę, która łącznie z dojazdami pochłaniała mi jakieś 10-11godzin dziennie. Poza tym parę tygodni później nabawiłem się kontuzji stopy i praktycznie przestałem biegać na tydzień przed maratonem w Brighton (miał być Wiedeń, ale padłem ofiarą pewnego islandzkiego wulkanu). Maraton jeszcze tylko pogorszył sprawę, więc musiałem przerwać bieganie całkowicie na miesiąc. Jeszcze pod koniec maja wahałem się czy wystartować, ale zaryzykowałem start w pół Ironmanie (Outrageous Half), gdzie okazało się, że kontuzja trochę zelżała i byłem w stanie ukończyć wyścig.

Zawody

Rejestracja

Ironman Austria odbywa się w miasteczku Klagenfurt, który jest stolicą Karyntii - uroczego austriackiego landu przy granicy ze Słowenią. Przyleciałem do Grazu w piątek po południu, następnie wypożyczyłem samochód i pojechałem prosto na rejestrację. Udało się zdążyć pół godziny przed zamknięciem. Na miejscu spotkałem jeszcze paru Polaków. Zwykle na Ironmanie nie ma więcej niż 3-5, jednak tym razem dzięki Darkowi Sidorowi było nas prawie 40, co stanowiło ósmą pod względem liczebności reprezentację. Nocleg miałem w miejscowości o nazwie Moosburg w jednym z licznym gasthofów. Sobota była dość pechowa. Najpierw na próbnej jeździe rowerowej okazało się, że przerzutki nie działają tak jak należy i musiałem wymienić je u mechanika co mocno uderzyło po kieszeni. Zapomniałem też paru drobniejszych rzeczy takich jak okulary do roweru czy krem przeciwsłoneczny, który przy 34stopniowym upale jest niezbędny. Najgorsze było to, że przez przypadek wziąłem z Anglii buty mojego kolegi, dwa numery za małe. We wszystkich poradnikach piszą, by nie startować w maratonach w nowo nabytym sprzęcie, ja natomiast nie miałem wyjścia i Ironmanowy maraton miał być dziewiczym biegiem dla butów, które sobie tam kupiłem. Cieszyłem się tylko, że udało mi się znaleźć model, w którym zwykle biegam.

Poranek

W dniu zawodów urządziłem sobie pobudkę o 4:30 i od razu poszedłem na śniadanie. Następnie pakowanie i nerwowe sprawdzanie czy nie zapomniałem czegoś ważnego. Na miejscu zawodów byłem przed 6, jednak parking był już całkiem zajęty i cudem udało mi się znaleźć jedyne wolne miejsce. Potem był ostatni przegląd roweru (bidony i sprawdzenie ciśnienia w oponach) i bieg na miejsce startu.

Pływanie

Start odbył się o 7 rano. Wyglądał tak: A tak wyglądała trasa: Od początku był niesamowity ścisk oraz walka na łokcie i kopniaki. Najgorsze był natomiast ostatni kilometr kiedy płynęliśmy szerokim na 10m kanałem. 74min biorąc pod uwagę warunki i zdecydowanie za małą ilość godzin spędzonych na basenie uważam za swój sukces.

Rower

Pływanie nigdy nie było moją mocną stronę więc cieszyłem się niesamowicie gdy zaczynałem jazdę po mniej niż 80 min od startu. Rower spisywał się świetnie i mknąłem ze średnią prędkością ok. 35km/h mijając po kolei tych, którzy okazali się lepszymi pływakami ode mnie. W Ironmanie zabroniony jest tzw. drafting, czyli jazda w odległości mniejszej niż 10m od osoby z przodu, co było dość rygorystycznie przestrzegane. Nie wiem czy ktoś został zdyskwalifikowany z tego powodu, ale widziałem sporo ludzi muszących odbywać 6-minutowe kary. Niestety moje szczęście skończyło się ok. 70km, kiedy zepsuły mi sie zmieniacze tylnich przerzutek. Doczłapałem jakoś do mechanika, który był 5km później. Próbował naprawiać przez jakieś 10min, na koniec stwierdził, że nie da się tego zrobić i powiedział, że do końca będę musiał jechać tylko na jednej przerzutce, co wobec dość zróżnicowanej trasy zabrzmiało jak wyrok. Całość "usztywniona" była zwykłą taśmą i wyglądała tak: Nie wiem jakim cudem udało mi się pokonać wszystkie podjazdy, ale jakoś udało mi się dojechać do mety. Oprócz tego było jeszcze parę innych problemów: na jednym z podjazdów spadł mi łańcuch a w jednym momencie byłem bliski kraksy gdy zczepiłem się kołami z innym zawodnikiem przy prędkości ponad 30km/h (podparłem się nogą!). Po ok. 4godzinach jazdy rozpętała się burza z piorunami, której towarzyszył rzęsisty deszcz i porywisty wiatr. Na szczęście po 40 minutach wszystko ustało, jednak jazda w takich warunkach była niesamowicie niebezpieczna. Biorąc pod uwagę okoliczności, pokonanie tej trasy w 5h50min było niesamowitym sukcesem.

Maraton

Tutaj zależałem tylko i wyłącznie od siebie. Jedyną niewiadomą były dziewicze buty, jednak spisały się bez zarzutu. Od początku czułem się niesamowicie mocny i zacząłem wyprzedzać innych ludzi, biegnąc mocnym, równym tempem. Po ok. 20km dał o sobie znać brak treningów i musiałem trochę zwolnić, od czasu do czasu przechodząc do marszu przy stacjach z jedzeniem i napojami. Temperatura przekraczała 30 stopni i nie chciałem ryzykować odwodnienia. Jednak nawet mimo wolniejszego tempa ciągle wyprzedzałem innych, co było niesamowicie motywujące. Stacje były co jakieś 3km, "żywiłem" się tam żelami, wodą, kolą, napojami izotonicznymi i owocami (dla smaku), głównie arbuzami. Chyba mam pancerny żołądek, skoro to przetrwałem:)
Ostatnie 10km przebiegłem już zupełnie bez zatrzymania. Najbardziej niesamowite było to, że udało mi się pokonać ten morderczy dystans z uśmiechem na ustach i perfekcyjnie rozkładając siły. Na ostatnich 100m wyprzedziłem jeszcze 4 zawodników a w sumie po biegu przesunąłem się o aż 736 miejsc! Czas maratonu: 3h22, a całego Ironmana - 10 godzin i 36minut.

Odpoczynek

Po biegu wypiłem hektolitry różnych płynów, zjadłem też niesamowite ilości jedzenia. Aż sam się dziwiłem, że mój żołądek jest tak pojemny :) Później był jeszcze masaż, powrót do gasthofu i kolacja z innymi Polakami. Niestety nie wziąłem aparatu, ale kilka zdjęć jest tutaj.

Regeneracja

W poniedziałek leciałem z powrotem z Grazu do Londynu. We wtorek natomiast przejechałem ponad 500 mil (prawie 900km) do Szkocji na wesele mojego przyjaciela. Wesele było w środę w niesamowitym szkockim zamku Drumtochty (między Dundee i Aberdeen). Miałem też nawet na sobie tradycyjny szkocki kilt :) Byłem zaskoczony, że prawie nie odczuwałem trudów niedzielnego wyścigu. Tańczyłem do samego rana. W czwartek czekało mnie kolejne 900km powrotnej drogi. W piątek poszedłem do pracy (po tygodniu przerwy) a wieczorem leciałem na weekend do Polski. We wtorek udało mi się pobiegać przez godzinę, w środę pojeździć na rowerze. Wygląda, że wszystko wraca do normy i to o wiele szybciej niż się spodziewałem, co mnie niesamowicie cieszy.

Co teraz?

Z braku czasu porzucam starty w triathlonach i skupię się na bieganiu. Najbliższy bieg to maraton w Warszawie 26go września. Wcześniej mam jeszcze (wreszcie!) dwutygodniowe wakacje. W przyszłym roku mam zamiar wystartować w końcu w maratonie w Londynie. Ciekaw jestem czy uda mi się złamać granicę 2h45min.

Nicea 2009

Ironman to nałóg. Ukończenie tego dystansu to niesamowite osiągnięcie, ale zawsze zostaje pewien niedosyt. Tak jak mało osób poprzestaje na jednym maratonie, tak nie znam nikogo, kto nie myśli o kolejnym Ironmanie. Zwłaszcza, że o ile nie jest się zawodowcem, ZAWSZE jest coś co można poprawić.
Tak więc po Ironmanie UK zapisałem się na Ironmana w Nicei. Przygotowania na początku szły całkiem dobrze, ale plany przegrały z rzeczywistością. Nawał pracy, kontuzja kolana, przez którą nie biegałem ponad 2 miesiące i kilka nieplanowanych wyjazdów trochę rozbiły plan treningowy. Mimo wszystko przed wyścigiem czułem się mocno, podbudował mnie między innymi wynik z pół Ironmana w Szwajcarii 3 tygodnie wcześniej. Dzięki pobycie na Lanzarote poprawiłem też jazdę na rowerze.
W sobotę przed wyścigiem była perfekcyjna pogoda. Trochę pochmurno, lekki wiaterek i nie za ciepło. Mimo wszystko po kilkunastu minutach lekkiego biegu byłem kompletnie mokry od potu co nie wróżyło dobrze przed kolejnym dniem. Dużym minusem organizycyjnym było to, że czekało się ponad godzinę w kolejce do zostawienia roweru. Ale widocznie Francuzi tak mają i wszystko muszą dokładnie kontrolować. Nawet robili ludziom zdjęcia z rowerami, żeby nikt nie wyszedł z nie swoim. Na domiar pogoda się pogorszyła - zrobiło się cieplej, przestało wiać a niebo było paskudnie bezchmurne.
Hotel miałem całkiem blisko linii startu. Ale i tak musiałem wstać o 5.15. Start był o 6.30. Na miejsce dotarłem w ostatniej chwili, więc stałem w tylnim rzędzie. Plaże w Nicei są kamieniste, ale nawet to nie powstrzymałoby te 2.5 tys. osób, które startowały tego dnia. Niestety pływanie w takim tłumie to nie jest nic przyjemnego. Utknąłem trochę, kilka razy zostałem kopnięty, ktoś mi ściągnął okularki...Ale i tak miałem więcej szczęścia niż ci co wychodzili z wody posiniaczeni czy z podbitymi oczami :) Czas - 1:17min, nie jakaś rewelacja, ale zważywszy na ten tłum to całkiem nieźle. Tranzycja poszła dość sprawnie, chociaż tu też mam rezerwy czasowe do poprawienia przed następnym wyścigiem :)
Na trasę rowerową ruszyłem równym mocnym tempem, wyprzedzając dziesiątki ludzi, którzy okazali się być o wiele lepszymi pływakami niż rowerzystami. Wszystko szło nieźle aż do 20-kilometrowego podjazdu na wysokość 1100m. Po dotarciu na szczyt miałem serdecznie dość (zwłaszcza, że słońce przygrzewało już dość mocno), niestety przede mną było jeszcze 110km na rowerze. Do tej pory nie dawałem się nikomu wyprzedzić, ale wtedy odechciało mi się już rywalizacji i marzyłem tylko o tym by dojechać do mety. Na szczęście trasa rowerowa była przepiękna, a widoki fantastyczne, co pozwalało zapomnieć trochę o ilości kilometrów do przebycia. Zjazdy były dość niebezpieczne, zwłaszcza, że w niektóych miejscach nie uprzedzali o ostrych zakrętach. Na mecie widziałem wiele osób odwożonych karetkami do szpitala, słyszałem też, że po kogoś poleciał helikopter...
Tranzycja do biegu poszła całkiem szybko, a do tego miłe panie wolontariuszki smarowały mnie kremem do opalania :) Trasa przebiega wzdłuż morza (na głównej ulicy zwanej la Promenade des Anglais) aż do lotniska. Dystans ten to ok. 5km, więc trzeba przeczłapać tam i z powrotem 4 razy. Początek był niezły, pierwsze 5km w 23 minuty, ale upał i zmęczenie trasą rowerową zrobiły swoje...Chciałem zejść z trasy bo nagle straciłem wiarę, że da się dobiec do mety. Nie mogłem ruszać nogami, byłem odwodniony do tego żołądek traktowany przez cały dzień żelami i napojami energetycznymi zaczynał się buntować. Poszedłem na kompromis z samym sobą. Stacje z wodą przechodziłem marszem, starając się pić i odpoczywać, pomiędzy nimi zaś biegłem. Tą strategią udało się pokonać wszystko w 4h:07 i całość w 11h35min. Ostatnie parę km nie byłem już w stanie biec z powodu różnych skurczy, zmusiłem się do truchtu tylko na końcowych 200m...
Tak wyglądałem po biegu: Myślę, że to dobrze obrazuje jak zabójcze słońce było tego dnia. Niektórzy cierpieli jeszcze bardziej:

---

Startu nie zaliczę na pewno do udanych. Nie chodzi tu o czas, tylko o to, jak się czułem podczas biegu. A czułem się kompletnie pokonany i bezsilny. Poza tym, co by nie mówić, chodzenie podczas maratonu jest oszustwem i dumy nie przysparza. W każdym razie mając jeszcze 35km przed sobą poważnie zastanawiałem się co tu robię i solennie obiecywałem sobie, że to po raz ostatni.
Tego typu deklaracje nie trwają jednak zbyt długo, więc chcę zrobic Ironmana po raz kolejny. Tym razem podczas biegu pragnę czuć się mocny jak kiedyś i chcę by mi to sprawiało taką radość jak dawniej. Zobaczymy czy się uda...Jeszcze 3 miesiące :)

Prawdą jest, że porażki uczą bardziej niż zwycięstwa. Na pewno wyciągnę wiele pozytywnych wniosków na przyszłość.
Tak sobie myślę, że nie jest sztuką ukończyć Ironmana kiedy jest się perfekcyjnie przygotowanym i trafi na dobry dzień. Sztuką jest ukończyć mimo tego, że coś nie sprzyja, kiedy żelazne ciało nie wystarcza a potrzebna jest żelazna wola. Odczuwam pewną dumę, że się nie poddałem i widzę, że jestem uparty dużo bardziej niż sądziłem.
PS. Po Ironmanie w Nicei polecam wycieczkę do Monako. Jedyne 20min pociągiem. Samo Monako co prawda jest mocno górzyste, dużo trzeba chodzić po schodach, ale wrażenia rekompensują zmagania z obolałymi mięśniami ;)

Lanzarote 2009

Miałem małą przerwę w pisaniu spowodowaną nadmiarem różnych innych rzeczy oraz małym wypadkiem z butelką wody, który zabił klawiaturę w laptopie. Od teraz będę napełniał bidony w odległości conajmniej 1 metra ;D
A teraz do rzeczy...Wylot na Lanzarote był w czwartek o 10.25. Postanowiłem nie ryzykować porannych korków i wybrać się pociągiem (1 przesiadka). Niestety nie był to dobry pomysł. Primo, rower + torba ważyły w sumie ponad 30kg, co nie czyni taszczenie tego zbyt przyjemnym, poza tym ało brakowało bym się spóźnił na samolot, bo pociąg którym jechałem (tradycyjnie opóźniony, jak to w UK) zwyczajnie się zepsuł na jedną stację przed lotniskiem. Jako, że następny był godzinę później, z wywieszonym językiem złapałem taksówkę, musiałem przeciskać się przez korki, wpadłem na lotnisko 10min po zamknięciu check-inu, ale udało się wcisnąć...Uff...Ale ostatecznie straciłem wiarę w angielską kolej.

Dzień pierwszy

Na Lanzarote pojechałem z moimi dwoma przyjaciółmi, Peetem i Mike'iem, z którymi kiedyś i pracowałem, i startowałem w pierwszym pół Ironmanie (Rapperswil).
Na Lanzarote mieszkaliśmy w hotelu Club La Santa. Nazywanie tego hotelem nie jest adekwatne, bo to jest niemal jak miasteczko. Jest sklep, kilka basenów (w tym jeden 50metrowy), kilkanaście restauracji i barów, stadion lekkoatletyczny, korty, boiska, itp...Przechodząc widzi się sporo biegaczy, rowerzystów, pełno jest też zdjęć sławnych osób, którzy tu trenowali. Atmosfera jest niesamowita i jest to wprost wymarzone miejsce na obóz treningowy!
Dzień przylotu był luźny, godzina basenu a później rozpakowywanie i kolacja integracyjna. Katorga zaczęła się dopiero w piątek ;>

Dzień drugi

Pobudka o 6 rano, bo o 7 pierwsza grupowa jazda na rowerze, której celem było podzielenie nas na 3 grupy ok. 10 osobowe, szybką, średnią i wolną. Ambitnie postanowiłem trzymać się z przodu. Po 20 min miałem już dość, ale słyszałem za sobą kobiecy głos, więc stwierdziłem, że nie może być tak źle. Później się okazało, że ten "kobiecy głos" to Michelle Parsons, była mistrzyni świata w duathlonie i w ogóle obecnie jedna z czołowych zawodniczek :) W każdym razie byłem z siebie zadowolony i zostałem w tej grupie aż do końca, mimo, że niektórzy z tych co wytrzymali pierwszą jazdę na kolejnych pojawili się w grupie średniej.
Jeśli chodzi o pogodę to pierwsza jazda do najprzyjemniejszych nie należała. Było chłodno, padał deszcz i do tego po raz pierwszy miałem okazję doświadczyć dlaczego Ironman Lanzarote jest najtrudniejszym Ironmanem na świecie. Zapewniam, że nie jedzie się przyjemnie pod wiatr wiejący z prędkością ponad 30km/h :) Rozbawił mnie komentarz jednego gościa: "This is nothing in comparison to Scotland. It's not even snowing..." ;)
O 11 basen. Akurat w pływaniu do orłów nie należę, więc pływanie to dla mnie zło konieczne. Ale jak mówią, trenować należy przede wszystkim to, w czym jest się najsłabszym. Trening miał trwać 2 godziny, jednak już po 60min ludzie trzęsli się z zimna(basen na świeżym powietrzu, temperatura ok 15stopni) i zaczął się masowy exodus. Pod koniec zostali tylko ci najgrubsi:)
O 15 był bieg na orientację. Czas 1h45, dystans - ok 20km, jeśli ktoś chciał zebrać wszystkie punkty. Dobrałem się w parze z najlepszym biegaczem (czas maratonu - 2:36), który dodatkowo zawodowo startował w tego typu biegach na poziomie mistrzostw UK :) Byliśmy absolutnie poza zasięgiem, po 40min mieliśmy już tyle punktów co inni po 90min, ale niestety coś mi się stało z kolanem i musieliśmy się wycofać :/ Szkoda, a co gorsze, do końca obozu kuśtykałem więc o żadnym bieganiu nie było mowy.

Dzień trzeci

W planie na ten dzień była najdłuższa wycieczka rowerowa z postojem w kawiarni na szczycie jednego ze wzgórz, Mirador del Rio (koło miejscowości Haria i Tabeyesco). Podjazd trwał jakieś 45min (różnica wzniesień - prawie 700m) więc ta kawiarnia była spełnieniem wszystkich marzeń :) Tak przy okazji ilekroć podczas jazd zatrzymywaliśmy się na planowany postój w kawiarni, robiliśmy nieoficjalny konkurs: "Kto znajdzie bardziej kaloryczne ciastko" (dziewczyny, zazdroście ;D) bo i tak spalimy to w drodze powrotnej. W każdym razie wyglądało to komicznie gdy banda sportowców rzuca się na ciastka i kupuje po kilka puszek coli :) Docelowo tego dnia mieliśmy zrobić trasę Ironmana, ale znów padał deszcz, było zimno, więc wróciliśmy krótszą drogą. W sumie trwało to ponad 5 godzin (wliczając postój).
Nie obyło się też bez mocnych wrażeń. Trzykrotnie podczas zjazdów zdarzyły mi się turbulencje spowodowane prędkością, lekko nierówną drogą, niestabilnością roweru i silnymi podmuchami wiatru. Myślałem, że już po mnie, gdy na serpentynach kierownica zaczęła mi latać na wszystkie strony, rower jechał od jednej strony do drugiej a naprzeciwko jechały samochody...Rower to jednak jest dość niebezpieczna rzecz :)

Dzień czwarty

Rano wybraliśmy się do Puerto Del Carmen, uroczego portu, gdzie zaczyna się Ironman Lanzarote. Pierwszy raz od wielu lat miałem okazję popływać w morzu, na czym szczególnie mi zależało w kontekście zbliżającego się coraz większymi krokami Ironmana w Nicei. W sumie przepłynęliśmy (z postojami) jakieś 2 km. Wystarczająco by poznać jak nieprzyjemna jest słona woda i jak ciężko płynąć prosto do celu pośród fal ;> W każdym razie był to pierwszy dzień dobrej pogody, która robiła z każdym dniem robiła się jeszcze lepsza ;D
Po południu były 3 godziny na rowerze, pojechaliśmy do El Golfo na zachodnim brzegu. Fantastyczne widoki, zwłaszcza na wybrzeżu. I tradycyjnie pod koniec wszyscy się ścigali, jadąc niemal 50km/h po płaskich odcinkach. Rozbawił mnie komentarz Michelle: "What was that??!! You were cycling so fast that there wasn't even time to fart"
Wieczorem 2 godzinna pogawędka o maratonach i triathlonach - ogólnie bardzo ciekawie przygotowany wykład, przez jednego z obecnych trenerów (jego czas Ironmana - 9:20).

Dzień piąty

Dla chętnych był rano duathlon a jako, że nie mogłem biegać odpuściłem sobie i duathlon, i pół maraton następnego dnia i triathlon kolejnego. Nawet się ucieszyłem, że jestem kontuzjowany i mam dobrą wymówkę ;D
Zamiast tych rzeczy codziennie o 7 zjawiałem się w basenie. Te basenowe sesje były bardzo pomocne. Po przyjeździe z Lanzarote poprawiłem swój czas na 400m o jakieś 15sek, co jest naprawdę dobrym wynikiem. W kilka dni miałem lepsze postępy niż przez parę miesięcy trenowania z klubem ;>
Po południu była jeden z najcięższych treningów, tzw. "brick session". Dla tych co mogli biegać (czyli wszyscy oprócz mnie i jeszcze jednej osoby ;)) było to: 3km biegu, 22km na rowerze, 6km biegu, 22km na rowerze, 9km biegu. Ja miałem sesję alternatywną: 300m pływania, 22km rower, 600m pływania, 22km rower, później miało być jeszcze 900m pływania, ale nie chciało mi się i zrobiłem jeszcze jedną pętlę na rowerze :)

Dzień szósty

7 rano - basen, 12 - 5 godzin na rowerze w północno-wschodnie rejony wyspy (Ozgola) z postojem. Piękna pogoda i znów cudowne widoki...Wieczorem wykład w pływaniu - sporo ciekawych informacji na temat jak planować treningi basenowe. Okazuje się, że nie różni się to tak bardzo od cyklu przygotowań biegacza czy też kolarza. Treningi aerodynamiczne, interwały...wszystko podobnie dawkowane w zależności jak blisko jest dzień 0.

Dzień siódmy

Ostatni dzień na rowerach. Wybraliśmy się do Femes, co jest najbardziej stromym wzgórzem na wyspie, na tyle stromym, że niektórzy musieli prowadzić rowery pod górę. W sumie było jakieś 4h jazdy a wieczorem pożegnalny posiłek.

Dzień ósmy

Basen rano, później wyprowadzka z pokoju, 2 godziny opalania, żeby zlikwidować białe plamy na moim ciele (nie udało się i ciągle dokładnie widać jakie kształtu była moja koszulka i spodenki :)) i wylot. Do Swindon dotarłem koło północy.
Ciężko opisać wszystko, ale ten pobyt na Lanzarote to jedne z najlepszych wakacji w moim życiu. Świetnie się bawiłem, poznałem wspaniałych ludzi i jestem strasznie zmotywowany przed dalszymi Ironmanami...
Niestety nie zabrałem aparatu, więc póki co dysponuję tylko jednym zdjęciem, które ktoś tam podesłał. Po każdej dłuższej jeździe na rowerze moczyliśmy nogi w lodowatej wodzie. Ponoć pomaga to szybciej się zregenerować i uniknąć zakwasów ;>